voorheen vakblad
Ik zit op een terras. Lekker in de zon. En nul-procent biertje. Kroketten. Ik zie een vrouw aan de overkant. Loopt op de stoep. Twee meter verderop, een bananenschil. Inspiratie voor een cartoon? Nee, afgezaagd.
Ik lees een stukje in de krant. De GenZ in Indonesië wil terug naar de VOC tijd. Bingo. Inspiratie voor een column. Start van een keten van associaties.
Een gesprek op straat. Tussen twee jongeren, Joris en Hamza, genZ.
Vlak bij hen staat Herman. Stille Generatie. Hij luistert, met klapperende oren. Hij snapt geen bal van wat er gezegd wordt.
Het gesprek:
Joris:”Bro, die date van gister?“
Hamza: “Nah, ik was lowkey cooked.“
Joris: “Geen rizz?“
Hamza: “Negative aura. Ze ghostte me mid-convo.“
Joris: “Crazy work.“
Waar gaat het over? (Voor de vertaling kijk aan het eind van deze column)
“Die asielzoekers, laat ze als de donder teruggaan naar hun eigen land. Naar hun moeders, broeders en zusters. Wat moeten ze hier? Spreken onze taal niet. Pikken onze huizen in. Hup, hup, rechtsomkeert.”
Veiligheid en rust
Veel asielzoekers zijn gevlucht voor oorlog, vervolging en ontbering. Bommen en inslaande granaten rondom je heen. Slapen in een zeiknatte tent. Koud. Dag in, dag uit. Ze zijn getraumatiseerd.
Zij zoeken bescherming en rust. Een veiliger, beter leven. Verzamelen hun spullen en gaan op reis. Op weg naar het beloofde land. Waar hen een koude kermis wacht.