voorheen vakblad
“Hoe was je vakantie?” “K*t. De hele vakantie regen. De vooruitzichten waren goed. Buienradar voorspelde zon. Bovendien was het droge moesson. Maar nee, hele dagen grijs, en pijpestelen”.
Dit zou mij ook teveel zijn geweest, ondanks dat ik een regenliefhebber ben.
Een apenrots. Op de top zit een zilverrug-gorilla. Bokito. Keurig gekleed, in een blauw pak met felrode das. Blonde kuif. Hij lijkt tevreden. Kijkt toch ietwat argwanend, wantrouwend. Is op z’n hoede. Daaronder, op verschillende hoogtes, andere gorilla’s. Mannetjes. Ook wantrouwend. Kijken verlekkerd naar de top. Willen omhoog, maar houden zich in. Nog wel.
Wat is hier aan de hand? Waarom willen ze allemaal omhoog? Maar krijgen niet de kans. Nog niet, waarom niet? En waarom willen ze dat? Macht, status? Extra bananen?
Zitten er ook vrouwtjes te loeren naar de top? Ja, enkele. Maar, moeten ze dat willen? En moeten wìj wel een apenrots willen? Want is onze maatschappij niet meer gebaat bij een minder piramidaal leiderschap? Meer gebaseerd op gezag. Met ook meer zeggenschap voor vrouwen. Die mogelijk andere bestuursstijlen inbrengen.
Zijn er alternatieven?
Natuurkundepracticum, eerste jaar scheikunde. Mijn vriend Wout en ik moesten de lading van een elektron bepalen met de proef van Millikan. Onze metingen klopten niet met de handboeken. Wat te doen? Ik besloot een tekening te maken — een van mijn eerste infografieken. Een half opengewerkt apparaat, zodat je de binnenkant kon zien. De assistent die ons verslag beoordeelde was even sprakeloos. “Dus zó ziet het er van binnen uit!” Wij kregen een goed cijfer. En ik begreep iets wat ik sindsdien nooit meer ben vergeten: een beeld vertelt wat woorden niet kunnen.