voorheen vakblad
“Dat gaat niet goed zo, Frits! Lees die gebruiksaanwijzing nog eens goed“.
“Heb ik gedaan, maar ik begrijp ‘m niet zo“.
Frits is geen uitzondering. Hij is een van het grote aantal jongeren dat niet goed heeft leren lezen. Dat gaat hem later opbreken. Kan straks misschien het bord van de oogarts niet meer lezen. Krijgt ie straks problemen bij het aanvragen van z’n rijbewijs.
“Vroeger was alles beter.” Hoor je ‘t ze zeggen? De ‘babyboomers’ bij de koffieautomaat. De ‘war childs’ aan de stamtafel. “Toen was geluk nog heel gewoon.” Ze hebben het over de jaren vijftig, zestig. Het gouden tijdperk. De periode van wederopbouw en welvaart. Van Elvis en de Beatles. Van beschaving en fatsoen.
Maar klopt dat eigenlijk wel?
Het moet maar eens afgelopen zijn met dat knielen. En dat roepen dat ‘daddy’ het zo goed doet. Want hij doet het niet zo goed. Stoppen met hielen likken en slijmen. Omdat we hem nodig hebben? Denken nodig te hebben? Voorlopig. Stoppen met bang zijn dat ‘daddy’ uit de NAVO stapt. Terwijl Rusland, oorlogszuchtig, op zoek naar land en volk, aan de grens staat. Het is tijd om een andere afslag te nemen. Niet leunen. Niet hopen. Zelf sturen.