“Maar ik ben niet creatief ”, zegt hij tegen me. Hij neemt een slok van zijn koffie. Ik moet aan Nora Ephron denken en vraag hem: “Ken je Nora Ephron, zij schreef het scenario van ‘When Harry met Sally’?” De tosti’s worden op tafel gezet. Ik ga door: “Voor bepaalde verhalen hoef je niet creatief te zijn, schreef Ephron eens”. Nou ja, ze bedoelde het ironisch, maar dat vertel ik hem maar niet, want ondanks haar ironie is het waar. Hij kijkt op van zijn tosti met een verwachtingsvolle blik.
Auteur: Janin Wensink
Beslissen en kiezen, 'n teerling werpen?
Laten we het beslissen over aan een dobbelsteen? Werpen we een teerling?
Zal Advocatenblad op die manier zijn overgegaan van Sdu naar Boom, en het Rijssens Nieuwsblad en het Hellendoorns Nieuwsblad van BDU naar De Persgroep?
Vast niet. Ze pasten niet meer in het pakket van de ene en wel in dat van de andere. Logisch toch? Een verschil in overhead, die een kwakkelende exploitatie net boven water kan trekken. Een nieuw tehuis, nieuw élan en het voornemen er iets moois van te maken. Niet onbelangrijke verschillen. Frisse moed.
Scriptie schrijven volgens Umberto Eco
Umberto Eco overleed op vrijdag 19 februari op 84 jarige leeftijd. In de necrologieën die wereldwijd verschenen worden de zeven vaak lijvige romans die hij schreef en een aantal essays opgesomd, waarvan de bekendste zijn: De Naam van de Roos (1980) en De Slinger van Foucault (1988).
Minder bekend is waarschijnlijk zijn ‘how to do’ boek “Hoe schrijf ik een scriptie “(zonder vraagteken ) uit zijn pre-roman tijd (1977). Umberto Eco verwierf in Italië grote bekendheid met deze handleiding. Ik ben de gelukkige bezitter van een exemplaar, in het Nederlands uitgegeven door Bert Bakker (1992).
Tijd voor een herdruk?
Verder schreef hij: Wat Spiegels Betreft (1985), Europa en de Volmaakte Taal (1993), Het Eiland van de Vorige Dag en Zes Wandelingen door Fictieve Bossen (1994), Over Literatuur (2002), De Geschiedenis van de Schoonheid (2004), De Geschiedenis van de Lelijkheid en De Betovering van Lijsten (2007), De Begraafplaats van Praag (2010), De Geschiedenis van Imaginaire Landen en Plaatsen (2013) en Het Nulnummer (2015).
Edwin Kisman
