Auteur: Edwin Kisman

Massatoerisme? Zoek liever de rust.

Gepubliceerd op Door
Hudje mudje stampen

Ze gaan naar de aanrader. Uit de reisgids en van horen zeggen. Het is er druk, héél druk. Was te verwachten. Een voetgangerscongestie. Leuk wel. Doet denken aan dat festival van laatst. “Hudje mudje” stampen. Typisch Gen F (Generatie Festival). Hier, vijf toeristen per vierkante meter. Lekker warm. Wel opletten voor grensoverschrijdend gedrag.
Die lange rij voor de ingang? Geen probleem. We hebben de tijd, een uurtje wachten. Vakantie toch? We hebben chips bij ons. Laatst bij die bijzondere boot, twee uur in de rij gestaan, maar we zijn er op gekomen. Unieke ervaring. Kunnen we thuis en op Insta lekker over opscheppen.

Mieren ‘hot spot’

Waarom?
Wat brengt een mens ertoe te besluiten mee te doen aan zo’n migratie piek. Zo’n mierenplaag. De koffers te pakken. Lange rijen bij inchecken en boarding te trotseren.
Waarom willen wij naar die toeristische magneten, opgeklopt door reisgidsen, reisbureaus, reclame, social media en mond-tot-oor enthousiasme? Wat zìj hebben gezien, meegemaakt, aangeraakt, geroken hebben willen wìj óók! En dat delen via Facebook en Insta. Bij de groep horen. Dat het er druk is, geen probleem, geen toeval en geen doel. We zijn overigens niet allemaal zó.

Kilroy is ze voor

Persoonlijkheid
Het verschil? Ondermeer een andere ‘mix’ van persoonlijkheidstrekken. Diegene die hoog scoort op “neuroticisme”, ziet veel beren op de weg. Is minder geneigd op pad te gaan. Dat geldt ook (in mindere mate) voor diegene met een grote dosis “consciëntieusheid”. Alles moet goed en tijdig gepland en voorbereid zijn. Vermoeiend. De “introverten” schuwen de mierenhoop, de extraverten zoeken ze op.
De echte toeristen zijn de “extraverten” en zij die hoog scoren op “openheid voor ervaringen”. De ware ontdekkingstoerist is de vrouw of man die op “openheid” maximaal scoort. Die hoopt op een écht unieke ervaring. Alleen, of hooguit met enkele anderen. IJdele hoop. Want Kilroy was je voor. ‘Kilroy was here’. Al voordat jij er was.

Gezellig samen op het San Marcoplein

Winners en losers
Wie zijn de ‘winners’? Dat zijn de luchtvaartondernemingen, cruisebedrijven, toeristenbureaus, plaatselijke ondernemers. en een aantal inwoners. De voorstanders van het massatoerisme schermen daarmee.
De bevolking buiten de luxueuze resorts merkt vaak maar bitter weinig van de makkelijk-geld-laten-rollende bezoeker. Zij zijn de ‘losers’. Zij hebben de lasten zonder de lusten.

De keerzijde
Wat staat tegenover de voldoening van de (massa)toerist? De beloning die die ervaart? Een kortdurende dopamine piek?
De keerzijde: overlast in steden en gebieden. Zonder enige compensatie. Er ontstaat al verzet op de Canarische eilanden.

Steps in Lissabon, voor de toeristen. Genoeg?

Stop tsunami
Wordt er hier en daar al wat aan gedaan? Welke pogingen worden ondernomen om de tsunami in te dammen?
Barcelona houdt een populaire buslijn naar het Gaudí-park geheim voor vakantiegangers. Succes. Venetië gaat entree heffen voor bezoekers. Hoeveel? 5 euro? Peanuts als je honderden euro’s voor reis en verblijf betaalt.

Cruiseschepen
Amsterdam vermindert het aantal cruiseschepen. Want wat is het effect van de ontscheping van zo’n drijvende stad? Zoals het cruiseschip de Anthem of the Seas met 5,000 passagiers en een staf van 2.000 aan boord. Een tsunami aan de kade. Een golf die langzaam uitvloeit naar de stad en nauwe stegen vult. Daarna weer samenkomt bij de bezienswaardigheden. De toeristische ‘hotspots’.

Cruise schip aan de kade van Lissabon. Een varende stad
Schiphol, lekker wachten. No Problem!

Vliegreizen
En dan dit. NRC 29 april: “Schiphol verwacht deze meivakantie ruim 70.000 reizigers per dag. Dat is bijna 10 procent meer dan vorig jaar. Op piekdagen ligt het aantal zelfs ruim boven 80.000. Ook touroperator TUI verwacht pakweg 10 procent meer vliegreizigers in de meivakantie”. Of dit: Dubai gaat een luchthaven uitbreiden naar een capaciteit van 260 miljoen reizigers per jaar. ‘The Desert is the Limit‘.

Vliegtuig voederplaats.

Wat zijn opties voor afremming?
Globale vakantiespreiding? Vliegtickets zwaarder belasten en daardoor veel duurder maken? Drie, vierhonderd procent. En misschien zelfs progressief inkomensafhankelijk. Tickets zou je dan moeten bestellen via de Reisafdeling van de Belastingdienst.
Of de wolf uitzetten rondom Schiphol. Dat werkt op de Veluwe.

Zelfreflectie
Waarom toch met de kudde op reis? Zoek de stilte op voor zelfreflectie. Introduceer onderwijs in zelfreflectie op het lager en middelbaar onderwijs. Reserveer daarvoor een paar uren en ook enkele uren voor normen en waarden. Wordt de maatschappij beter van. Hoeft de NS niet meer alle treinverkeer drie minuten stil te leggen.
Wek sport en spel, in en om het huis, weer tot leven. Of ergens anders binnen Nederland. Niet per se in de buurt van een toeristische hotspot. Homo ludens. Wordt de maatschappij ook beter van.

Even lekker niksen

Zoek de stilte op
Mijd het massatoerisme. Laat dat vliegtuig opstijgen zonder jou. Zoek de stilte en geef in alle rust je linker hersenhelft de ruimte. Gun je rechterhelft vrijaf. Zak weg in een heerlijk ‘dolce far niente’. Even lekker niksen. Geef creativiteit een kans. Schrijven, dichten, schilderen, boetseren, een zandkasteel bouwen,
Kan je dat niet? Dat kan je wel! Probeer het maar.

Edwin Kisman

Wat vond u van deze column?

Wat vond u van deze column?

4

Heeft u tips of suggesties naar aanleiding van mijn columns?
Mail dan naar: reacties@invalshoek.org

Lees ook

Genoeg?!

Laat die kosten uit het verleden toch los!

Gepubliceerd op Door
Zeulen met een dood paard?

Stel, je “project” levert niet op wat je ervan verwacht had. Toch ga je er mee door. Wat is het dat je tegenhoudt om een nieuwe start te maken? Wat beter zou zijn. Opnieuw en anders beginnen. In plaats van aan een dood paard te blijven trekken.

Het “project“
Dat “project” kan van alles zijn. Een fabriek, een cursus die je geeft, een opleiding die je volgt, een baan, een relatie, de Staatsloterij. Wat houdt je tegen? Is dat wat je tot nu toe in je “project” hebt geïnvesteerd? Naarmate je dat langer hebt gedaan is de investering groter. Die investering kan zijn: geld, energie, aandacht, moeite.
Je vindt het zonde om geen rekening te houden met die investering, jammer om een nieuwe weg in te slaan. Waardoor je verder gaat op een doodlopende weg. En je blijft trekken aan het dode paard.

Verzonken kosten

Sunk Cost Fallacy
Je valt in “de Valkuil van de Verzonken Kosten”, de ‘Sunk Cost Fallacy’. Een concept van Daniel Kahneman en Amos Tversky.
Daarom, zet die investeringen uit je hoofd, die verzonken kosten. Je krijgt ze toch niet vergoed.

Verliesschaamte

Verliesschaamte
Vanwaar dat vastklampen aan kosten die zijn geweest? Ten eerste vanwege een afkeer van verlies (‘loss aversion’), verliesschaamte. Een verlies van € 100 wordt sterker ervaren dan een winst van € 100. Die verzonken kosten kunnen je ook eraan herinneren dat je in het verleden foute beslissingen hebt genomen, dat je gefaald hebt. Gezichtsverlies. Je wilt dat vermijden, je blijft trekken aan het dode paard.

’t Is goed zo

‘t Blijft zoals het is
Dan is er nog het “status quo effect”. Je geeft er de voorkeur aan de zaken te laten zoals ze zijn. Omdat je gelooft dat een verandering vaak ingewikkeld, duur, onveilig of riskant is. Komt mij bekend voor. Een soort luiheid. Ook hierdoor blijf je trekken aan het dode paard.

Een paar voorbeelden

Een kapotte wasmachine
Wasmachine kapot, 20 jaar oud, al eens reparatiekosten gehad. Nieuwe aanschaffen of weer laten repareren? Beter in onze circulaire maatschappij! Toch verzonken kosten genegeerd. Nieuwe aangeschaft, met een vooruitzicht op: weer lange rimpelloze gebruiksduur en lagere energie- en waterkosten (klimaatvriendelijk). Voorlopig geen reparatiekosten. Nieuwe start.

Een irritante film
Naar de bioscoop. Kaartje gekocht. Na 10 minuten duidelijk dat het niet jouw film is. Je verveelt je, ergert je zelfs. Toch blijf je zitten tot het eind. Zonde toch van het kaartje? Nee, je had lekker op een terrasje kunnen zitten, genietend van de zon. Met een espresso of een biertje. ‘Sunk cost fallacy’.

Eindeloos

De slepende rechtszaak
Eindeloos doorgaan met een rechtszaak, omdat je al zoveel hebt besteed aan advocaatkosten. Hopend op je recht. In plaats van bijtijds een schikking treffen. De uitkomst is immers niet zeker. Dood paard.

Het leukste reisje
Een weekje naar Rome. Geboekt bij een reisbureau. Kosten € 2.000, niet terug te vorderen in geval van annulering. Daarna een reisje naar Parijs geboekt. Betere hotels, dichterbij. Geboekt bij een ander reisbureau. Kosten € 1.000, ook niet terug te vorderen. Een maand later kom je er achter dat beide reizen op dezelfde data geboekt zijn. Helaas. Wat doe je? Je kiest voor Rome, want dan is je verlies het kleinst. Mis. Je hebt € 3.000 betaald, het totaal van je verzonken kosten. Kies dan maar voor het geriefelijker Parijs.

De eindeloze loterij
Je laat al jaren deelname aan de Staatsloterij automatisch afschrijven. € 25 per maand in de hoop op die prijs van € 10.000 per maand, 30 jaar lang. Je doet al 10 jaar mee. Je hebt intussen € 3.000 geïnvesteerd. ‘Sunk costs’. Af en toe een lot gewonnen. Bij elkaar zo’n € 300. Je gaat rustig door. Eens zal het komen.’Sunk cost fallacy’.

Frisse start

Herken de gedachtegang
Wordt je bewust van de ‘Sunk Cost Fallacy’ die je in allerlei vormen in je leven kan tegenkomen. Die je voortdurend laat trekken aan een dood paard. Die je een frisse start belemmert.
Val niet in de valkuil van de verzonken kosten.




Edwin Kisman
Wat vond u van deze column?

Wat vond u van deze column?

2

Heeft u tips of suggesties naar aanleiding van mijn columns?
Mail dan naar: reacties@invalshoek.org