voorheen vakblad
‘s Ochtends wakker worden, half slapend, half wakend. Een toestand van volledige ontspanning. Mijn ‘brainstorm moment’.
Gedachten borrelen door een luikje uit mijn onbewuste naar boven. Associaties.
Ik zie ze komen. Ik moet ze snel vastleggen, want ze zijn zó weer verdwenen. Terug naar het onbewuste of zomaar opgelost. Ik schiet een paar steekwoorden op een stukje papier dat naast me ligt. Ik moet duidelijk schrijven. Met blokletters, anders denk ik later: ”hé, wat staat daar nou?”
100 NO (Na Orwell). We schrijven 2084. Van MAGA, de droom van de Egotripper zestig jaar geleden, is niets terecht gekomen. Hij begon zo voortvarend. Het ene decreet na het andere vloog onder zijn handen door. Voorzien van een vette handtekening. Voorbereid in de voorgaande jaren. ’Project 2025’, waar hij zogenaamd niets vanaf wist.
Daarna ging het mis. Importheffingen en hoge eierprijzen hebben het land de das om gedaan.
Daar bovenop kwamen de rigoureuze sluitingen van de universiteiten. Ontmanteling van de wetenschap. De VS tuimelde van de eerste naar de 198ste trede van de “Innovatie Ladder”. Een uittocht van toponderzoekers. Nederland ontving een aantal van hen met open armen. Vooral in die van Robbert Dijkgraaf en zijn in der haast opgezette stichting ‘Eminent Science’. De stichting plaatste ze door naar onderzoekslaboratoria in wetenschap en industrie. Nederland steeg op de ladder.
“Wat zeg je?”
“Ik versta je niet.”
“Kan je dat nog eens herhalen?”
“Ik hoor je wel, maar ik begrijp je niet.”
Herkenbaar? Je hoort de klanken, maar de betekenis glipt weg. Gesprekken worden lastiger. Stemmen vervagen in geroezemoes. Anderen lijken steeds zachter te praten. Het overkomt ons allemaal. ’t Gaat langzaam, haast onmerkbaar.