Landje pik. En nu? MEGA?

Mooi stukje land. Perfect voor vastgoed en grondstoffen. Mega torens in een sneeuwparadijs. Resorts voor wintertoeristen. Langlaufende Amerikanen en Russen. Zeldzame aarden en olie. Hij ziet ‘t al zitten. Al lang.
Daarom zàl hij het krijgen. Groenland. Linksom of rechtsom. Grensoverschrijdend gedrag. Zogenaamd om schaduwvloten en dronezwermen in de gaten te houden.
Linksom, in (vrijwillig) overleg, om de oostelijke kuststrook te kopen of te leasen.
Rechtsom. Kan, nu hij de Nobelprijs niet heeft gekregen. Met militair geweld pakken, als de Groenlanders een te hoge prijs vragen. Geweld heeft ook een prijs. De NATO naar de “gallemiezen“.
“So, what? Wij zijn toch het machtigste land”.
Nog wel, tot de NATO ‘new school’, gegrondvest in de EU, ontwaakt en die rol overneemt.
Trouwens, verrassend om te zien hoe een Zweedse chemicus, 130 jaar na zijn dood, nog invloed heeft op de huidige wereldorde. Alfred Nobel.

MEGA, Europa ontwaakt
Dat zal even duren, maar het gehannes van de Blonde Kuif heeft de lont in het kruitvat gestoken. De Fenix herrijst uit z’n as, waar ie nu verbrand in ligt.
‘t Zal even pijn doen en nog even duren maar hij komt er sterker uit. ‘No Pain, No Gain’, dus het gaat komen.
Nog geen jaar geleden schreef ik:

United States of Europe (USE)
Maar, juist dankzij de ‘stressor’ Trump krijgt Europa de kans antifragiel te worden. ‘Things That Gain From Disorder’. Sterker te worden door de chaos. Er is stress genoeg. Prikkels zijn er te over.
Gaat dat lukken? Europese landen die naar elkaar toe kruipen. Een Europa dat verder groeit door het gemeenschappelijke gevaar. Versmelt tot één staat. De United States of Europe, opvolger van de EU. De USE, een staat met 450 miljoen inwoners, groter dan de USA. Derde na China en India. Eén gezamenlijke politiek, geen onderling gekissebis, één fors leger, groter dan dat van de USA. Geen NATO meer, geen afzonderlijke legers, maar één EA (‘European Army’). Eén taal. Eén regering, één grondwet. Een solide basis voor de wetenschap. Voor innovaties, Silicon Valley voorbij gestreefd. Een innovatieve defensie industrie. Een land, met zelfrespect. Zonder ‘Daddy’ diplomatie.

Antifragiel, wat is dat?
Dat principe beschrijft Nassim Nicholas Taleb in zijn boek ‘Antifragile: Things That Gain from Disorder‘.
Hij beschrijft daarin zijn concept antifragiliteit. De essentie ervan is dat er een positieve reactie is op stressoren, variabiliteit of veranderingen. Dit concept gaat verder dan veerkracht (‘resilience‘), wat duidt op het vermogen om, na een verstoring, terug te keren naar de oorspronkelijke staat, en ook verder dan robuustheid, naar het vermogen om verstoringen te weerstaan zonder te veranderen.

Sterker door schokken
Antifragiele systemen profiteren van schokken en gebruiken deze als een kans voor groei of verbetering. Ze worden sterker door uitdagingen en onzekerheden, zoals spieren die sterker worden door fysieke inspanning of weerstand.
Kleine verstoringen kunnen een disproportioneel groot positief effect hebben. Dit betekent dat antifragiele systemen niet alleen “overleven“, maar daadwerkelijk floreren onder de juiste stress.

Redundantie
Antifragiele systemen gedijen op variabiliteit, onverwachte veranderingen en toeval, terwijl fragiele systemen hierdoor worden verzwakt of vernietigd.
Taleb benadrukt dat antifragiele systemen vaak redundantie en opoffering bevatten. Bijvoorbeeld, ons immuunsysteem leert en versterkt zich door blootstelling aan virussen en bacteriën.
Een antifragiel systeem heeft meer te winnen bij onverwachte positieve uitkomsten dan te verliezen bij negatieve. Dit is een sleutelconcept in Talebs bredere werk over risicobeheer en onvoorspelbaarheid.

Renaissance
We zien een ‘paradigm shift’. Toen. Waren de VS onder de presidenten Roosevelt en Truman “de Amerikanen, de bevrijders”. Nu. Onder Trump zijn de VS: de “Amerikanen de agressors”.
Spijtig, maar de geschiedenis heeft wel meer kantelpunten gekend.
Laten we de EU renaissance afwachten en zien waar we over een jaar staan.

Edwin Kisman
Wat vond u van deze column?