“Zonder pijn geen winst”. Klinkt dwingend, bijna onontkoombaar. Staat op posters in de sportschool. In ‘boardrooms’ is het een rechtvaardiging voor lange werkdagen. ‘No pain, no gain’. Het adagium lijkt een natuurwet. Maar klopt ‘t wel? Of is het een misleidende slogan in een status- en prestatiemaatschappij? In een meritocratie. Een hoge lat die vaak geluk in de weg zit?
