voorheen vakblad
Dagelijks dezelfde beelden op TV. Gevechten. Vluchtelingen. Ontheemd, angstig, berooid, getraumatiseerd. Soedan, Syrië, Myanmar, Venezuela, Afghanistan, Gaza. Gewelddadig, onveilig. We raken afgestompt.
We weten het nu wel.
Vanaf de bank bekijken we het. Schakelen over naar een ander kanaal. Een ‘romcom’. Lekker ontspannen na al die ellende. Drukke dag gehad. Geen zware kost aan ons hoofd.
Weten we het wel?
Het moet maar eens afgelopen zijn met dat knielen. En dat roepen dat ‘daddy’ het zo goed doet. Want hij doet het niet zo goed. Stoppen met hielen likken en slijmen. Omdat we hem nodig hebben? Denken nodig te hebben? Voorlopig. Stoppen met bang zijn dat ‘daddy’ uit de NAVO stapt. Terwijl Rusland, oorlogszuchtig, op zoek naar land en volk, aan de grens staat. Het is tijd om een andere afslag te nemen. Niet leunen. Niet hopen. Zelf sturen.
Voor mijn columns was ‘t een topjaar. Nog nooit zó veel gepost. In één jaar, drie-en-vijftig.
De column van vandaag is mijn 323 ste, sinds ik er mee begon, in januari 2015.
Op de site Vakblad.info. De digitale nakomeling van het papieren Vakblad. Old school. Orgaan van de Nederlandse Vaktijdschrift Uitgeverijen. Ik kwam uit die sector.