voorheen vakblad
Dagelijks dezelfde beelden op TV. Gevechten. Vluchtelingen. Ontheemd, angstig, berooid, getraumatiseerd. Soedan, Syrië, Myanmar, Venezuela, Afghanistan, Gaza. Gewelddadig, onveilig. We raken afgestompt.
We weten het nu wel.
Vanaf de bank bekijken we het. Schakelen over naar een ander kanaal. Een ‘romcom’. Lekker ontspannen na al die ellende. Drukke dag gehad. Geen zware kost aan ons hoofd.
Weten we het wel?
Het moet maar eens afgelopen zijn met dat knielen. En dat roepen dat ‘daddy’ het zo goed doet. Want hij doet het niet zo goed. Stoppen met hielen likken en slijmen. Omdat we hem nodig hebben? Denken nodig te hebben? Voorlopig. Stoppen met bang zijn dat ‘daddy’ uit de NAVO stapt. Terwijl Rusland, oorlogszuchtig, op zoek naar land en volk, aan de grens staat. Het is tijd om een andere afslag te nemen. Niet leunen. Niet hopen. Zelf sturen.
Op 15 augustus wordt op vele plaatsen in Nederland het einde van de oorlog in Nederlands-Indië herdacht. Het is de dag waarop Keizer Hirohito zijn volk toesprak via de radio, een voor hem ongebruikelijk kanaal. Het betekende het einde van de oorlog in de Pacific.
Hij had tot onvoorwaardelijke capitulatie besloten hoewel een aantal hoge officieren het daarmee niet eens was. Oneervol. Zij hebben dan ook getracht de grammofoonplaat, waarop de toespraak op 14 augustus was opgenomen, te vernietigen. Niet gelukt. De volgende dag werd de toespraak uitgezonden.