voorheen vakblad
Het begint altijd met een paar voorzichtige ploffen in de verte. Dan volgt een knal. En nog een. Tegen de tijd dat de jaarwisseling nadert, is het oorlog. Straten gehuld in kruitdampen, opgeschrikte dieren, gewonden die de spoedeisende hulp overspoelen. Vuurwerk is voor velen een feest, maar de tol die het eist, is hoog.
Een schoolplein vol spelende kinderen. Schreeuwend, lachend, pestend. Een jonge moeder, Liselotte, komt het schoolplein op met een schaal met taartjes. Ze loopt op een groep ouders af. De initiatiefgroep JOMO (Joy Of Missing Out) is blij verrast. Pleitbezorgers voor een verbod op mobieltjes op school. Ze juichen. Wat is hier aan de hand?
Een leerkracht komt op me af. Zegt: “De servers van Odido liggen plat. Een ‘ransomeware’ aanval”. Wat JOMO niet lukte heeft een hackersgroep voor elkaar gekregen. Een (tijdelijke) verlossing.
“Nou hopen dat Odido het losgeld voorlopig niet wil betalen. De hackers hebben 500 bitcoin geëist. Dat kan Odido wel lijden, maar wil ’t niet. Ze zeggen: Dat moedigt de criminelen alleen maar aan”. De fatsoensrakkers. Fictie?
Het meest strenge asielbeleid (wat is dat eigenlijk Faber?). Bedoeld om Nederland voor economische migranten onaantrekkelijk te maken? Lukt niet. Een van de meest welvarende landen van Europa werkt als een magneet op werkwillige migranten. Zou goed uitkomen, nu half Nederland in deeltijd werkt. ZZP-er of niet.