voorheen vakblad
Het moet maar eens afgelopen zijn met dat knielen. En dat roepen dat ‘daddy’ het zo goed doet. Want hij doet het niet zo goed. Stoppen met hielen likken en slijmen. Omdat we hem nodig hebben? Denken nodig te hebben? Voorlopig. Stoppen met bang zijn dat ‘daddy’ uit de NAVO stapt. Terwijl Rusland, oorlogszuchtig, op zoek naar land en volk, aan de grens staat. Het is tijd om een andere afslag te nemen. Niet leunen. Niet hopen. Zelf sturen.
Groepen van soms duizenden spreeuwen die in de schemering synchroon en in complexe, vloeiende patronen door de lucht bewegen. Ze vliegen niet in een vaste formatie, maar reageren continu op hun zeven naaste buren, waardoor de zwerm zonder botsingen steeds van vorm verandert. Een fascinerend verschijnsel.
Het verkeer op Bali doet daaraan denken.
Hoe anders is dat in Nederland. Of zelfs in Jakarta. Ik herinner me dat oversteken daar, op sommige plekken, een sprint voor je leven was. Bij groen licht voor voetgangers begon het al: rennen. Halverwege kreeg het verkeer weer een ‘go’ en kwam een muur van motorfietsen op je af. Meestal haalde je het, op het nippertje.
Ben na een vlucht van achttien uur aangekomen op Bali. Met een korte stop in Singapore. Om bij te tanken.
Vanaf mijn hotelbalkon heb ik zicht op het zwembad. Ik ben vroeg opgestaan. Op de beste ligbedden rond het zwembad zie ik al handdoeken liggen. Claims op de publieke ruimte. Voordringen in de rij. Vooruitzien? Rechtmatig of niet? In ieder geval onhebbelijk. Niet mijn stijl.