‘Curling‘. Wat was dat ook weer? Ik weet ‘t ongeveer. Heb vroeger voor de sportredactie van het Algemeen Handelsblad cartoons getekend.
Een olympische sport. Op ijs. Een speler geeft een zware bol graniet met handvat (‘rock’) een flinke zet. Glijdt er achteraan. Een been gebogen, het andere achter zich aan slepend.
Vlak vóór de steen een andere speler. Die veegt driftig met een bezem alle stofjes en oneffenheden weg, vlak vóór de steen. Geen problemen onderweg naar het doelgebied, het “huis”.
Dat is zo ongeveer wat “curling-ouders” ook doen. De kinderen zijn hun ‘rock‘.
Een conversatie aan de keukentafel
Om duidelijk te maken wat dat schoonvegen betekent, de volgende conversatie tussen een ‘curling’ moeder en haar zoon. Tijdens het ontbijt aan de keukentafel.
Moeder:
“Hé lieverd, ik zag in de schoolapp dat je morgen je spreekbeurt hebt. Ik heb je PowerPoint alvast even afgemaakt, ik heb er extra plaatjes bijgezet en de moeilijke woorden eruit gehaald.”
Zoon:
“Maar mam, ik was zelf nog bezig… Ik wilde het eigenlijk over vulkanen hebben en ik had al dingen opgezocht.”
Moeder:
“Klopt, maar dat duurde allemaal zo lang en ik wil niet dat je een slecht cijfer krijgt. Dus ik heb het onderwerp veranderd naar ‘huisdieren’, dat vindt de juf leuker en dat is makkelijker om te onthouden.”
Zoon:
“Oh… maar ik vond vulkanen juist interessant.”
Moeder:
“Ja, ik weet dat je het zelf wil doen, maar stel dat je vastloopt of een vraag niet weet, dan schaam je je misschien. Kijk, ik heb zelfs al opgeschreven wat je per dia moet zeggen. Lees dit morgen gewoon voor, dan kan er niets misgaan.”
Zoon:
“Dus… hoef ik eigenlijk niks meer te doen?”
Moeder:
“Precies, jij moet je alleen nog maar aankleden en naar school gaan. De rest heb ik allemaal geregeld. Ik mail de juf straks ook nog even dat je soms zenuwachtig wordt, dan houdt ze extra rekening met je. Dan hoef jij je nergens zorgen over te maken.”
Zoon:
“…Oké. Maar ik voel me er een beetje raar over.”
Moeder:
“Dat komt vast omdat je moe bent. Het belangrijkste is dat jij je fijn voelt en dat het gewoon goed gaat. De moeilijke dingen los ik wel voor je op.”
Geen curling. Hij gaat z’n eigen weg
Er zijn ook kinderen die zich er niet goed bij voelen en er dan iets aan doen. Zich verzetten. Hun kont tegen de klippen gooien en denken ,“laat ze maar lullen, ik ga mijn eigen weg”.
Zo een was Albert Hammond. Dat kan je beluisteren in zijn zijn lied ‘The Free Electric Band’ (Albert Hammond en Mike Hazlewood, 1973). Luister naar het lied.
Daarin beschrijft hij hoe hij op een voorbeeldige school zit. Waarna zijn vader een opleiding aan de ‘East Coast’ regelt. Niet aan hem besteed. Want hij nam, zelfstandig, een andere afslag.
Citaat
‘But I went to California, the sunshine and the beach
My parents and my lecturers could never understand
Why I gave it up for music and the free electric band’
Vallen en opstaan
Wat is belangrijk bij het opvoeden? Kinderen weerbaar maken. Dat betekent onder andere aangepast te zijn aan de moderne maatschappij. Volgens Darwin overleven immers vooral de best aangepasten (‘survival of the fittest’).
Wie zullen daar de meeste moeite mee hebben? De gepamperde ‘curling’ kinderen, die het later zonder hun bezemende ouders moeten rooien. Die problemen niet de baas worden. Die niet weerbaar zijn.
Wie zijn veerkrachtig en kunnen tegen een stootje, hebben geleerd hun eigen boontjes te doppen? Die kinderen die geleerd hebben zelf beslissingen te nemen. Die hebben geleerd om op te staan na een val. Die al vroeg zelfstandig en kritisch leerden denken.
‘Curling’ ouders laten hun kinderen niet vallen. Die leren dus ook niet opstaan.
Edwin Kisman
Helemaal mee eens, Edwin!
Mijn vader overleed toe ik net op de middelbare school zat. Ik moest in mijn uppie met vallen en opstaan leren bewegen in een soms tegenstribbelende omgeving. Eigenwijs zelf keuzes maken en de consequenties daarvan accepteren. Knokkend de weg vinden. Klinkt zielig, maar zo heb ik het zelf nooit ervaren. Wél dat het goed is om zelf de stuurman te moeten en willen zijn van je eigen leven.
Ik heb trouwens een andere keuze gemaakt dan Albert Hammond. In mijn studietijd verdiende ik de kost als musicus in een ‘beatgroep’. Elk weekend met de band naar allerlei dansgelegenheden door heel Nederland. Heel erg leuk en uitdagend. Maar uiteindelijk koos ik er toch voor om ‘gewoon werk’ te doen. Nooit spijt gehad!
Er is wel iets dat in mijn ogen uitermate belangrijk is bij het maken van ‘levens’keuzes. Je hebt ontmoetingen met mensen nodig die -onbewust- je duidelijk maken WAAROM je iets zou kunnen kiezen.
Voor mij ben JIJ een van die mensen geweest. Ik was een jaar of 25 en stuurde een brief naar het Chemisch Weekblad. Dat het CW ook aandacht zou moeten geven aan onderwijs van de chemie. Je nodigde me uit voor een gesprek, zei dat je het een goede suggestie vond en dat ik maar eens een proef-artikel moest schrijven om aan te geven wat ik nou eigenlijk bedoelde. Ik schrok. Dát was helemaal niet de bedoeling! Schrijven is iets voor vakmensen, journalisten. Niet voor mij. Maar jij suggereerde dat elk vakmens eens begint als leerling en dat je de indruk had dat ik best een beetje talent had om een wedstrijd met mijzelf aan te gaan. En zo gebeurde.
Het belangrijkste was dat ik werd uitgedaagd om je te bewijzen dat jouw vertrouwen in mogelijke kwaliteiten niet ten onrechte was. Schop onder mijn kont richting typemachine. Er ging een wereld voor mij open. Nieuwe uitdagingen aangaan. De strijd met mijzelf accepteren en de gevaren van de (media)wereld niet schuwen.
Ieder mens heeft een of meer Edwins nodig om ogenschijnlijk gesloten wegen naar te ontdekken werelden zichtbaar te maken.
Mooie toelichting John. En een mooi voorbeeld van ‘no curling’.