voorheen vakblad
Een gesprek op straat. Tussen twee jongeren, Joris en Hamza, genZ.
Vlak bij hen staat Herman. Stille Generatie. Hij luistert, met klapperende oren. Hij snapt geen bal van wat er gezegd wordt.
Het gesprek:
Joris:”Bro, die date van gister?“
Hamza: “Nah, ik was lowkey cooked.“
Joris: “Geen rizz?“
Hamza: “Negative aura. Ze ghostte me mid-convo.“
Joris: “Crazy work.“
Waar gaat het over? (Voor de vertaling kijk aan het eind van deze column)
‘Curling‘. Wat was dat ook weer? Ik weet ‘t ongeveer. Heb vroeger voor de sportredactie van het Algemeen Handelsblad cartoons getekend.
Een olympische sport. Op ijs. Een speler geeft een zware bol graniet met handvat (‘rock’) een flinke zet. Glijdt er achteraan. Een been gebogen, het andere achter zich aan slepend.
Vlak vóór de steen een andere speler. Die veegt driftig met een bezem alle stofjes en oneffenheden weg, vlak vóór de steen. Geen problemen onderweg naar het doelgebied, het “huis”.
Dat is zo ongeveer wat “curling-ouders” ook doen. De kinderen zijn hun ‘rock‘.
Bedreigingen voor de mensheid, hele grote, komen langzaam op ons af. We zijn eraan gewend geraakt. Klimaatverandering. Waarschuwing 1972, de Club van Rome, “Grenzen aan de Groei”. Langzaam stijgende temperaturen, gletsjers die terugtrekken. Pas heel laat begint de urgentie door te dringen. En zelfs nu hebben we nog de neiging te denken dat er tijd genoeg is.