voorheen vakblad
Zelensky in het Witte Huis, vraagt om hulp. Trump, “You don’t have the cards”. Voor wat, hoort wat. Transactioneel. Even later Zelensky weer, “I will support your nomination for the Nobel Prize”. Trump antwoord:,“Ah, now we ’re talking”. Die Nobelprijs ging dit jaar naar María Corina Machado. Venezolaanse oppositieleider.
Zelensky later, “But we also have rare earths. Easy to mine. We’d like a missile and drone shield”. Trump “Ah, now we ’re talking. Again”
Hij is aan ’t woord. Blijft aan het woord. Diep overtuigd van zijn gelijk. De rest van de vergadering luistert. Met stijgende irritatie. Waarom grijpt de voorzitter niet in? Die breedbekkikker kraamt onzin uit.
Ze zijn overal. Die collega die in elke vergadering luid verkondigt dat hij het beter weet. Die politicus die roept dat alleen hij het land kan redden. Het sportteam dat denkt dat de winst al binnen is voordat de bal is afgetrapt. En telkens opnieuw hetzelfde mechanisme: zelfoverschatting.
Zaterdag 15 februari 2025. De zon scheen nergens, behalve in Donald Trumps hoofd.
Op X, op Truth Social, en – waarom ook niet – via het officiële Witte Huis-account verscheen ineens deze parel van historische zelfverheerlijking:
“He who saves his Country does not violate any Law.”
Filmcitaat
Napoleon, geciteerd. Of de scenarioschrijver van de film Waterloo (1970). Of zichzelf, die het verschil tussen geschiedenis en Hollywood toch al wat wazig vindt.
Enfin. De boodschap was duidelijk. De redder is gearriveerd. En de wetten? Die staan alleen in de weg.