“Die asielzoekers, laat ze als de donder teruggaan naar hun eigen land. Naar hun moeders, broeders en zusters. Wat moeten ze hier? Spreken onze taal niet. Pikken onze huizen in. Hup, hup, rechtsomkeert.”
Veiligheid en rust
Veel asielzoekers zijn gevlucht voor oorlog, vervolging en ontbering. Bommen en inslaande granaten rondom je heen. Slapen in een zeiknatte tent. Koud. Dag in, dag uit. Ze zijn getraumatiseerd.
Zij zoeken bescherming en rust. Een veiliger, beter leven. Verzamelen hun spullen en gaan op reis. Op weg naar het beloofde land. Waar hen een koude kermis wacht.
Anders kan best
Het moet anders en het kan anders. Ook anders dan ik beschreef in mijn column van 23 juni “Vluchtelingen. We weten het nu wel”. Geen lethargie, maar actie. Hoe dan? Integreren. Wij samen met zij.
Ik kwam dat toevallig tegen. Het verhaal van Marinus Pannevis en zijn “Havendiners”. Pannevis voormalig advocaat op de Zuidas. Zijn “project” en de lessen die hij eruit trok.
Ik citeer uit zijn verhaal.
“Ik woon in Amsterdam Zuid en werkte ruim 40 jaar als advocaat op de Zuidas. Eind 2015 (ik was toen half met pensioen) begon de grote instroom van Syrische vluchtelingen. Er werd een noodopvang voor asielzoekers geopend (-) Dat is vlak bij mijn huis. Het voelde niet goed dat de vluchtelingen zich in de noodopvang stierlijk zaten te vervelen onder de rook van de Zuidas, waar wij in de glazen paleizen zoveel geld zaten te verdienen.”
Havendiners
Hij ging naar de noodopvang en sprak met de directeur ervan, Peter Hoogland.
Pannevis:
“Ik vroeg Peter: ‘wat vind jij ervan als ik ga regelen dat de asielzoekers eens in de week een dinertje hebben op kosten van de Zuidas? Heel basaal, even dit gebouw uit, lekker eten en je zorgen vergeten.”
Hoogland vond dat een prima plan. Het partycentrum in het Haarlemmermeerstation, het advocatenkantoor van Pannevis en een paar andere kantoren deden graag mee.
Op 3 november 2015 was het eerste Havendiner een feit. Met 80 vluchtelingen en 20 gasten van de donateur.
Pannevis:
“We zeggen altijd tegen donateurs: ‘je moet betalen en je moet komen!”
De vluchtelingen genoten! Na het eten ontstond spontaan een Syrisch dansfeest. De vluchtelingen dansten op hun eigen muziek. De gasten van de donateurs deden dapper mee met de kringdansen.
Pannevis:
”Ik wist toen nog niet dat ook de donateursgasten dit zo prachtig zouden vinden. Twee jonge advocaten mailden een paar dagen later: ’dit was de mooiste avond in 10 jaar,’ en, ‘als iedereen dit één keer meemaakt, is het probleem opgelost.”
Al tien jaar een succes
De noodopvang zou drie maanden open zijn. Daarom besloten ze iedere maandag een diner te organiseren. De Stichting Havenstraat werd opgericht. Die begon met vrienden en vrijwilligers. Begin 2016 werd het tiende diner georganiseerd!
Daarna sloot de noodopvang. Het COA opende een tijdelijk AZC. De diners gingen altijd door. Week na week na week. Sinds het begin zijn meer dan 350 diners georganiseerd.
Ze worden nu in Roeiclub de Amstel gehouden. Er komen afwisselend asielzoekers en Oekraïners.
Nader tot u. Dat moet toch kunnen.
De lessen van de Havendiners? Stimuleer integratie niet polarisatie. Sommige gemeenten zijn er al mee bezig. Een deel van de oplossing van de problemen met asielzoekers ligt voor het oprapen. Die jonge advocaten van de Zuidas hadden het al door. Verklein de afstand tussen wij en zij. Kom tot elkaar. Dat moet kunnen.
We leven immers in een beschaafd land. Toch?
Edwin Kisman
Lees meer op de site Havendiners
Het wekelijkse diner met vluchtelingen en Amsterdammers
Wist niet dat gebeurde aan de Zuid As