voorheen vakblad
Ben na een vlucht van achttien uur aangekomen op Bali. Met een korte stop in Singapore. Om bij te tanken.
Vanaf mijn hotelbalkon heb ik zicht op het zwembad. Ik ben vroeg opgestaan. Op de beste ligbedden rond het zwembad zie ik al handdoeken liggen. Claims op de publieke ruimte. Voordringen in de rij. Vooruitzien? Rechtmatig of niet? In ieder geval onhebbelijk. Niet mijn stijl.
Na een drukke tijd lekker niets doen. ‘Dolce far niente’. Luieren aan de oever van een Frans riviertje. Steentjes op ‘t water laten ketsen. Of wèl wat doen. Schrijven of tekenen. Je terugtrekken in een andere wereld. Fantasie. Genieten.
Genieten is een moment waarop alles klopt. Waarop je hoofd leeg is en je lijf aanwezig. Waarop de wereld even stil staat en jij erin zweeft. ’n Durian, heerlijke stinkerd. Aan de ingang van m’n hotel hangt een bordje ‘No Pets, no Durian’. Vroeger hing er een bordje “Geen honden, geen inlanders”. Bob Dylan ‘The times they are a-changin‘.
Hèt moment, kort of lang. Geen woorden die het dekken. Je voelt het. Een genotsmoment. Een piekervaring die zich vasthecht in je geheugen.
Dat was tóen anders. Januari 1969 “Achter het Nieuws”, Joop Hueting biechtte, twintig jaar na dato, op dat tijdens de “politionele acties” in Nederlands-Indië oorlogsmisdaden waren begaan door onze troepen. Een maand eerder was al een interview met hem in de Volkskrant verschenen. Hij achtte zichzelf ook schuldig. Hij werkte toentertijd bij de inlichtingendienst. Hield zich daar bezig met verhoren.
De uitzending bracht een stroom brieven op gang. De wereld was te klein. Veel bagger, van voormalige wapenbroeders. Het merendeel, duimpje omlaag. Afkeuring, verwensing, bedreiging. Een enkeling die in zijn morele straatje liep prees zijn moed.